«Ριζοσπαστική πολιτική, ρεαλιστική πρακτική» Άρθρο συμβολή στον προσυνεδριακό διάλογο για το 2ο συνέδριο του ΣΥΡΙΖΑ, του Στ. Κοντονή


kontonis-1

«Στην ιστορία του παγκόσμιου εργατικού και κομμουνιστικού κινήματος παρουσιάζονται παραδείγματα επαναστατικών κυβερνήσεων, που για να διασφαλίσουν την επίτευξη του στρατηγικού στόχου, προέβησαν σε τακτικές αναδιπλώσεις και τελικά δικαιώθηκαν»

 

Η κυβερνητική εμπειρία ενάμισι έτους και η εσωκομματική αντιπαράθεση, που οδήγησε στην αποχώρηση μελών και στελεχών τον περασμένο Αύγουστο, αποτελούν σοβαρούς λόγους, να συνειδητοποιήσουμε ότι το 2ο Συνέδριο είναι μια μεγάλη ευκαιρία να αναμετρηθούμε με την ίδια την ιστορία μας, η οποία δεν περιλαμβάνει μόνο αγώνες και ηρωισμούς, αλλά και λάθη, ιδεοληψίες, ακόμη και αβελτηρίες.

Η ελληνική Αριστερά και τα κόμματα που την αποτελούσαν, επί δεκαετίες υποτίμησαν την αξία διαμόρφωσης πολιτικού προγράμματος διακυβέρνησης και υποκατέστησαν την αναγκαιότητα αυτή με την υιοθέτηση του συνόλου των αιτημάτων των συνδικαλιστικών οργανώσεων, χωρίς ιεράρχηση και χωρίς αξιολόγηση δυνατότητας υλοποίησής τους. Με αυτό τον τρόπο δημιουργήθηκε μια στρεβλή κατάσταση, δηλαδή το πολιτικό κόμμα να μετατρέπεται σε προέκταση των συνδικαλιστικών οργανώσεων και να μην παράγεται πολιτική και πολιτικό πρόγραμμα διακυβέρνησης. Φυσικά αυτό το φαινόμενο διαμορφώθηκε με τον εξ ορισμού αποκλεισμό της Αριστεράς από την προοπτική συμμετοχής στη διακυβέρνηση της χώρας μετά την ήττα του ’49 και καθ’ όλη τη διάρκεια του Ψυχρού πολέμου. Απότοκο αυτής της στάσης ήταν την περίοδο 2012-2014 ο ΣΥΡΙΖΑ να δίνει την εντύπωση της υιοθέτησης όλων των αιτημάτων που γεννούσε η οικονομική κρίση, χωρίς να λαμβάνει υπ’ όψιν τις συνθήκες χρεοκοπίας της χώρας, ως εκ τούτου τις περιορισμένες δυνατότητες που υπήρχαν και συνεχίζουν να υπάρχουν, από τη δημοσιονομική στενότητα που έχει επιβληθεί και των αρνητικών ευρωπαϊκών συσχετισμών.

Είναι καλό ν’ αναλογιστούμε σήμερα ότι αυτή η αδυναμία συγκρότησης ρεαλιστικών προγραμματικών προτάσεων μόνο πολιτικό κόστος γεννούσε. Αφ’ ενός μεν γιατί, αν και ήταν βέβαιο ότι το κόμμα μας θα ήταν ο νικητής των επόμενων εκλογών, μια και το εκλογικό σώμα θα τιμωρούσε εκείνους που έριξαν τη χώρα στη χρεοκοπία και κατόπιν επέτειναν την κοινωνική και οικονομική κρίση, παρά τις περί του αντιθέτου διακηρύξεις Σαμαρά – Βενιζέλου, στερούμασταν την αποδοχή πολιτών που, εκτός από την οργή, αξιολογούσαν και την προοπτική διακυβέρνησης. Αφ’ ετέρου, δε, γιατί σήμερα αντιμετωπίζουμε την «κατηγορία» της μεταβολής των απόψεών μας, όσον αφορά ορισμένους τομείς της κυβερνητικής πολιτικής.

Ακόμη χειρότερα είχαμε ν’ αντιμετωπίσουμε «προτάσεις» παρελθόντων ετών προερχόμενες από το κόμμα, οι οποίες όχι μόνο δεν είχαν καμία ρεαλιστική βάση, όσον αφορά το περιεχόμενό τους και τους υπάρχοντες συσχετισμούς για την υλοποίησή τους, αλλά μερικές από αυτές κινούντο εκτός του υφισταμένου νομικού πλαισίου, που αν είχαν υιοθετηθεί θα μας εξέθεταν απολύτως. Έχω κατά νου την «απαίτηση» κομματικών κύκλων να νομοθετήσουμε υποχρεωτικό εκλογικό σύστημα στις αθλητικές ομοσπονδίες και τ’ αθλητικά σωματεία, κάτι που είναι αντισυνταγματικό και παράνομο.

Σήμερα που η κυβέρνηση έχει αποδείξει ότι μπορεί να συγκρούεται μέχρι τέλους με τη διαφθορά και τη διαπλοκή, με τα οικονομικά συμφέροντα, να υπερασπίζεται τις λαϊκές ανάγκες, να επαναδιαπραγματεύεται με επιτυχία ακόμη και εκεί που βρήκε συμφωνίες ολοκληρωμένες από την προηγούμενη κυβέρνηση, όπως στο Ελληνικό και τα περιφερειακά αεροδρόμια, το κόμμα μας πρέπει να σταθεί και αυτό στην πρώτη γραμμή. Αυτό σημαίνει ότι δεν πρέπει να εξαντληθεί στην ενημέρωση των μελών και φίλων του κόμματος για τις δυσκολίες που αντιμετωπίζουμε και τα μέτρα που έχουν ληφθεί (αν και δεν είναι μεμονωμένες οι περιπτώσεις που μέλη του κόμματος έχουν μαύρα μεσάνυχτα ακόμη και για τις τελευταίες αναπροσαρμογές του ΕΝΦΙΑ προς όφελος των πολιτών με χαμηλά εισοδήματα, εξαιτίας προφανώς της λειτουργίας του κόμματος), ούτε στη δημοσιοποίηση της επίτευξης των κυβερνητικών στόχων, διαδικασία αναγκαία και απαραίτητη στις σημερινές συνθήκες παραπληροφόρησης και επικοινωνιακού πολέμου, στον οποίο έχουν αποδοθεί εναντίον μας οι ιδιοκτήτες των ιδιωτικών τηλεοπτικών σταθμών, επειδή επιτέλους πληρώνουν για τις δημόσιες συχνότητες που κατέχουν.

Το κύριο μέλημα από το Συνέδριο και μετά θα πρέπει να είναι η διαμόρφωση του κυβερνητικού σχεδίου στις παρούσες συνθήκες, η ανίχνευση δυνατοτήτων, η διαμόρφωση πολιτικών άμεσα εφαρμόσιμων, που θα παράγουν αποτελέσματα και θα αλλάζουν τους κοινωνικούς συσχετισμούς, δηλαδή θα διευρύνουν το κοινωνικό και πολιτικό μέτωπο του κόσμου της εργασίας.

Στην ιστορία του παγκόσμιου εργατικού και κομμουνιστικού κινήματος παρουσιάζονται παραδείγματα επαναστατικών κυβερνήσεων, που για να διασφαλίσουν την επίτευξη του στρατηγικού στόχου, προέβησαν σε τακτικές αναδιπλώσεις και τελικά δικαιώθηκαν. Φαντάζομαι πως σήμερα δεν βρίσκεται κανένας που να μην καταλαβαίνει γιατί ο Λένιν αποδέχτηκε τη Συνθήκη του Μπρεστ-Λιτόφσκ ή γιατί εφάρμοσε τη ΝΟΠ. Γι’ αυτά όμως χρειάζεται εκτός από μία αποφασισμένη κυβέρνηση, που τη διαθέτουμε, ένα αποφασισμένο κόμμα, που ως συλλογικός διανοούμενος θα διαμορφώσει πολιτικό πρόγραμμα, θα το υπερασπιστεί στο μαζικό κίνημα και θα είναι στην πρώτη γραμμή της σύγκρουσης με τους ταξικούς και πολιτικούς ανταγωνιστές μας. Δηλαδή, να οικοδομήσουμε αυτό που σήμερα έχουμε και δεν έχουμε: κόμμα.

 

Advertisements

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Αρέσει σε %d bloggers: