Η θλιβερή δύση της Δύσης


prosfyges-myrsini5

Άνθρωποι που διαμένουν στις λάσπες των συνόρων, εκεί στην Ειδομένη.
Άνθρωποι που διαμένουν σε σκηνές, στους δρόμους του Πειραιά.

Άνθρωποι που διατρέχουν τη χώρα μας, πολύ συχνά με τα πόδια τους.
Άνθρωποι που διακινδυνεύουν τη ζωή των παιδιών τους στη θάλασσα της Μεσογείου.
Άνθρωποι που γλύτωσαν από τις βόμβες του  Άσαντ και το μαχαίρι του Ισλαμικού Κράτους.
Άνθρωποι που ΔΕΝ υπολογίζονται ως  άνθρωποι , αλλά αποκαλούνται πρόσφυγες ή μετανάστες ή ακόμη χειρότερα λαθρομετανάστες .
Και κάπου εδώ τελειώνει το μάθημα του ανθρωπισμού. Και αρχίζει η δύση της Δύσης, αλλά και η αγκύλωση της Ανατολής.
                                                       Αλλά ας ξεκινήσουμε από την αρχή:
                     Το εγκληματικό καθεστώς Άσαντ και η συμβολή του στην προσφυγοποίηση της Συρίας.
                                           
    Ο κ.Άσαντ απολαμβάνει μια περίεργη «ασυλία» στη χώρα μας. Μάλιστα από κάποιους «προοδευτικούς» κύκλους θεωρείται σχεδόν …αντιιμπεριαλιστής. Ας μη μιλήσουμε καλύτερα για τους λιβανωτούς που  επιδαψιλεύουν στον Άσαντ  διάφορα ιντερνετικά σάιτ ,που έχουν υποστεί έντονο …ψεκασμό.
    Ο κύριος αυτός είναι υπεύθυνος σε συντριπτικό βαθμό για το προσφυγικό κύμα. Πολύ περισσότερο από τη …συμβολή των κανίβαλων του Ι.Κ. Όλα ξεκίνησαν  το 2011: όταν μαθητές που διαδήλωναν για Δημοκρατία και Ελευθερίες, συνελήφθησαν και βασανίστηκαν από το καθεστώς Άσαντ. Ήταν το ξεκίνημα της Αραβικής Άνοιξης στην πόλη Νταράγια της Συρίας. Το καθεστώς πυροβόλησε τους γονείς των μαθητών όταν αυτοί  διαδήλωσαν για τα παιδιά τους. Παρόλα αυτά η αντιπολίτευση πήρε τα όπλα, μόνο μετά από 6 μήνες ένοπλης βίας από την μεριά του καθεστώτος. ¨Όταν πλέον οι πολίτες πήραν τα όπλα και άρχισε η Συριακή Επανάσταση,  ο Άσαντ άρχισε να βομβαρδίζει τις πόλεις «του». Και συνεχίζει να τις βομβαρδίζει μέχρι σήμερα. Ακόμη και τώρα-στην υποτιθέμενη εκεχειρία- το Χαλέπι, η δεύτερη μεγαλύτερη πόλη της Συρίας, βομβαρδίζεται συστηματικά. Περιοχές με αμάχους, νοσοκομεία, σχολεία υφίστανται τις περίφημες «βόμβες-βαρέλια» (βαρέλια γεμάτα εκρηκτικά). Σε αυτές ακριβώς τις βόμβες οφείλεται το μεγαλύτερο μέρος του προσφυγικού κύματος. Και δευτερευόντως στο Ισλαμικό Κράτος, αλλά και τους βομβαρδισμούς της Ρωσικής αεροπορίας. Έβαλε εδώ το χεράκι της και η Δύση. Αλλά η κύρια ευθύνη της είναι αλλού…
                                             Η  δύση του δυτικού πολιτισμού.
       Από την αρχή η Δύση έδειξε πρώτα την ανοησία της και μετά την αναλγησία της. Την ανοησία της όταν δεν στήριξε την Αραβική Άνοιξη: δηλ. την προσπάθεια των Αράβων να αποκτήσουν Δικαιώματα και Ελευθερίες. Προφανώς επειδή η συκοφαντημένη  – και ξεστρατημένη  κάποιες  φορές- Αραβική Άνοιξη ξεκίνησε με εξεγέρσεις κατά φιλοδυτικών καθεστώτων (βλ. Τυνησία και Αίγυπτος). Και όταν η Δύση παρενέβη  (Λιβύη) το έκανε με τον πιο καταστροφικό  τρόπο, εγκαταλείποντας τη χώρα στα ερείπια της.
    Και ας έρθουμε στη χειρότερη περίπτωση: τη Συρία. Η Δύση από την αρχή έδειξε  ότι δεν επιθυμεί να γίνει αλλαγή στο Στάτους κβό της περιοχής. Μάλιστα το πρωτοπαλίκαρο της Δύσης στην περιοχή, το Ισραήλ έδειξε αμέσως την προτίμηση του στον  Άσαντ και την απαρέσκεια του προς τους εξεγερμένους Σύριους. Και έτσι οι  βομβαρδιζόμενοι από τον Άσαντ Σύριοι, άρχισαν να γίνονται πρόσφυγες: πρώτα μέσα στη χώρα τους και μετά έξω από αυτήν. Οι βομβαρδισμοί του Άσαντ φουντώνουν τις τάξεις του Ισλαμικού Κράτους. . Οι σχέσεις των δυο τελευταίων (Ασαντ και Ι.Κ)  πολύ συχνά είναι ιδιαίτερα φιλικές και πολλές φορές  αλληλοϋποστηρίζονται. Π.χ. όταν το Ι.Κ. πολιορκεί τους Κούρδους στο Κομπάνι  ο κ. Άσαντ σφυρίζει αδιάφορα. Η δε Δύση συνεχίζει να …παρακολουθεί. Όταν βέβαια δεν ενισχύει το Ι.Κ. μέσω της Σαουδικής Αραβίας.
                                     …Και όταν οι πρόσφυγες γίνονται » πολλοί» ?
        Τότε η Ευρώπη  δείχνει την πιο ακραία αναλγησία της:  Πρώτα οι χώρες του πρώην  «υπαρκτού» (ή μήπως ανύπαρκτου?) σοσιαλισμού. Με προεξάρχουσα  την Ουγγαρία που τοποθετεί παντού συρματοπλέγματα. Και λίγο αργότερα η Αυστρία παίρνει τη σκυτάλη και μεταξύ -πολλών- άλλων σπρώχνει  τη FYROM  να κλείσει τα σύνορα της. Η Μεγάλη Βρετανία  ξεκαθαρίζει ότι δεν θα δεχτεί παρά ελάχιστους πρόσφυγες και ο κατήφορος δεν έχει τέλος. Μπορεί να μην μας αρέσει , αλλά η Γερμανία της Μέρκελ είχε την πιο ανεκτική  στάση απέναντι στους πρόσφυγες. Λίγους πρόσφυγες δέχονται να φιλοξενήσουν οι ΗΠΑ και ο Καναδάς. Για την Αυστραλία ας μη συζητήσουμε καθόλου. Η Ευρώπη μετατρέπεται σε ένα «μπακλαβά» συρματοπλεγμάτων. Αυτή είναι η Δύση. Αυτή είναι η Δύση ΜΑΣ. Αυτό είναι ότι απέμεινε από τον δυτικό πολιτισμό. Ότι απέμεινε από τον Ουμανισμό της Ευρώπης. Ότι απέμεινε από το Διαφωτισμό.
    Μερικές εκατοντάδες χιλιάδες πρόσφυγες ΔΕΝ ΧΩΡΑΝΕ στην Ευρώπη των 750 εκατομμυρίων. Όμως η «απολίτιστη» Ιορδανία μπορεί να φιλοξενεί στο έδαφος της 800.000 περίπου , η Τουρκία σχεδόν  2 εκατομμύρια ,ο Λίβανος 1.2 εκατομμύρια κλπ.
     Βέβαια δεν είναι η πρώτη φορά που η Δύση έδειξε αναλγησία:  Ήταν το  1939, όταν 937 εβραίοι πρόσφυγες καταδιωκόμενοι από το χιτλερικό καθεστώς, πηγαινοέρχονταν στον Ατλαντικό, γιατί ούτε οι ΗΠΑ, ούτε ο Καναδάς, ούτε η Κούβα (του Μπατίστα)  δεν τους δέχονταν στο έδαφος τους. Αναγκάστηκαν να γυρίσουν τότε στην ηπειρωτική Ευρώπη και κάποιοι από αυτούς έχασαν τη ζωή τους από τους Ναζί. 
                            
                                        Τα σύνορα: μια ανθρώπινη ΚΑΤΑΣΚΕΥΗ
      
     Μια  «ανθρώπινη» κατασκευή του 19ου αιώνα: ΑΥΤΟ είναι τα σύνορα. Ποταμοί αίματος χύθηκαν για χάρη τους. Ανθρώπινη δυστυχία συσσωρεύτηκε πολλές φορές και από τις δυο πλευρές τους. Οικογένειες χωρίστηκαν. Κι όμως τα σύνορα επιζούν και κάποιες φορές γίνονται -άμεσα- εγκληματικά: Χτίζονται  Τείχη. Παλιότερα το τείχος του Βερολίνου που στοίχησε τις ζωές πολλών Γερμανών που προσπάθησαν να δραπετεύσουν. Ακόμη και σήμερα «διασώζονται»: το τείχος των Ισραηλινών προς την Παλαιστίνη. Το  τείχος των ΗΠΑ προς το Μεξικό κοκ.
     Και τώρα η πολιτισμένη Ε.Ε.  αυτή που υποτίθεται ότι κατάργησε τα σύνορα (στο εσωτερικό της), τα επαναφέρει με τον πιο σκληρό τρόπο. Γιατί ? Γιατί δεν μπορεί να αντέξει μερικές εκατοντάδες χιλιάδες πρόσφυγες. Με την Αυστρία να πρωτοστατεί και να δίνει τον τόνο: χείριστος ο ρόλος της. Αυτοί που κυβερνούν σήμερα την Αυστρο-Ουγγαρία δείχνουν ότι δεν κατάλαβαν τίποτα από την Ιστορία των προηγούμενων αιώνων. Αυτές τις μέρες η Αυστρία αποφάσισε να τοποθετήσει φράχτη διακοσίων πενήντα μέτρων στο πέρασμα Μπρένερ, στα σύνορα με την Ιταλία. Ο φράχτης αυτός «θα χρησιμεύσει, σε περίπτωση ανάγκης, για να περιορίσει την είσοδο μεταναστών, προερχόμενων από την Ιταλία»!. Ακόμη και ο Πάπας αναγκάστηκε να δηλώσει ότι: «πρέπει να αφαιρεθούν τα τείχη, όχι μόνον τα μεταφορικά».
  Είναι «λύση» όμως οι φράχτες? προφανώς όχι. Αργά ή γρήγορα -ευτυχώς- οι άνθρωποι βρίσκουν τρόπους για τους παρακάμψουν. Είναι «καθήκον» του εγκλωβισμένου (από τους φράχτες) να προσπαθεί να δραπετεύσει. Μπορεί να απέτυχε μια φορά στην Ειδομένη να περάσει τους τεχνητούς φράχτες, αλλά φυσικά θα ξαναπροσπαθήσει. Είναι μέσα στην ανθρώπινη φύση και αυτό καμιά κρατική εξουσιαστική δομή δεν μπορεί να το ξεριζώσει.
    Ήδη οι πρόσφυγες χρησιμοποιούν όλα τα «όπλα» που έχουν στη διάθεση τους: Από τις αθρόες αιτήσεις παροχής ασύλου, μέχρι την «υιοθέτηση» νέων οδών: π.χ. Από τη Λιβύη κατευθείαν στην  Ιταλία  (ήδη δυστυχώς με τεράστιο ανθρώπινο κόστος).  
   Η Δύση πρέπει να συνειδητοποιήσει ότι η Μετανάστευση (όχι μόνο η προσφυγική), είναι μια πολύ φυσιολογική ανθρώπινη ενέργεια. Οι άνθρωποι πάντα μετανάστευαν! Και κανείς βέβαια δεν διανοήθηκε να σταματήσει τον Χριστόφορο Κολόμβο χρησιμοποιώντας τα …»νατοικά» πλοία της εποχής ή εγκαθιστώντας συρματοπλέγματα στην Αμερικανική Ήπειρο.
  Η Συμφωνία   Ε.Ε.- Τουρκίας και η στάση της ελληνικής κυβέρνησης
         Πρόκειται για μια συμφωνία από «σίδερο» : Φτιαγμένη από εξουσιαστές που κοίταξαν τους πρόσφυγες σαν αριθμούς. Άνθρωποι που έχουν την υπόλοιπη οικογένεια τους σε μια χώρα της Β. Ευρώπης πρέπει να γίνουν αντικείμενο ανταλλαγής: «Στείλτε πίσω έναν (1) πρόσφυγα στην Τουρκία , για να δεχτούμε έναν (1) εμείς στη Β. Ευρώπη».  Και αυτό βέβαια δεν αφορά όλες τις ευρωπαϊκές χώρες. Γιατί υπάρχουνε και οι …Τσεχο-σλοβακο-ουγγαρίες κοκ,  που δεν θέλουν καθόλου πρόσφυγες.
    Μια συμφωνία που -με τη συνδρομή των νατοικών πλοίων-  θα παραβιάζει τη μισή τουλάχιστον συνθήκη  της Γενεύης. Που χρησιμοποιώντας μια τεράστια γραφειοκρατία θα προσπαθήσει  να εμποδίσει την προσφυγική ροή. Ατελείωτες διαδικασίες παροχής ασύλου (αυτές δεν μπορούν να τις αρνηθούν οι Αρχές) θα εγκλωβίσουν μεγάλες μάζες ανθρώπων στη χώρα μας (με δεδομένη και τη δυσκινησία των ελλ. κρατικών δομών ) . Ακόμη και οργανισμοί όπως η Διεθνής  Αμνηστία  και η Ύπατη Αρμοστεία του ΟΗΕ καταγγέλλουν  ότι  «η προσωρινή συμφωνία για τη μαζική επαναπροώθηση προσφύγων στην Τουρκία παραβιάζει το δικαίωμά τους , για προστασία βάσει του ευρωπαϊκού και διεθνούς δικαίου.»   Το Δίκτυο για τα πολιτικά και κοινωνικά δικαιώματα σημειώνει: Η κυνική συναλλαγή της Ε.Ε. με το καθεστώς Ερντογάν για το προσφυγικό δεν αποτελεί εξαίρεση για την  νεο-αποικιοκρατική  πολιτική γειτονίας της Ε.Ε. Η εξαγορά αυταρχικών καθεστώτων και η ανάθεση σε αυτά της (με κάθε μέσο) συγκράτησης των προσφύγων υπήρξε μέρος των πολιτικών τόσο μεμονωμένων κρατών μελών όσο και της Ε.Ε. συνολικά την περασμένη δεκαετία. Η «συνεργασία» με την Τυνησία του Μπεν Άλη και τη Λιβύη του Καντάφι είναι ίσως τα χαρακτηριστικότερα παραδείγματα της λεγόμενης «εξωτερικοποίησης» της ευρωπαϊκής πολιτικής συνόρων στην κεντρική Μεσόγειο, η οποία κατέρρευσε το 2011 υπό το βάρος των λαϊκών εξεγέρσεων της Αραβικής Άνοιξης.
        Η ελληνική κυβέρνηση βέβαια έχει τα ελαφρυντικά της: Διοικεί μια μικρή ,αδύναμη, χρεωκοπημένη  χώρα με μειωμένο διεθνές κύρος, χωρίς -πραγματικούς- συμμάχους. Επίσης, η αλήθεια είναι ότι οι ελληνικές δυνάμεις καταστολής σε καμιά περίπτωση δεν χρησιμοποίησαν τη βία που χρησιμοποιούν η Ουγγαρία ή η FYROM. Όμως εδώ κάπου τελειώνουν τα ελαφρυντικά. Η ελληνική κυβέρνηση όφειλε να διαπραγματευτεί σκληρά με την Ε.Ε. σε αυτό ακριβώς το θέμα που «πονούσε» τους Ευρωπαίους! Σε αυτό το θέμα ο Δαυίδ έπρεπε να πετάξει την «πέτρα» του. Αντιθέτως η κυβέρνηση συμβιβάστηκε πολύ γρήγορα. Δεν «εκμεταλλεύτηκε» διεθνώς, ούτε καν την τεράστια αλληλεγγύη που επέδειξε η συντριπτική πλειοψηφία των  Ελλήνων  πολιτών  στους πρόσφυγες (θλιβερές εξαιρέσεις υπάρχουν πάντα).
     Πάντως όσοι -απλώς- επικρίνουν την κυβέρνηση, θα πρέπει να έχουν να προτείνουν και κάτι επί  της ουσίας, επί του πραγματικού πεδίου. Ιδιαίτερα όταν προέρχονται από τον αριστερό «χώρο». Έχουμε βαρεθεί να ακούμε σκέτες επικρίσεις και από προτάσεις μηδέν..
        Για τη συκοφαντημένη Αραβική Ανοιξη
      Όταν τον Δεκέμβρη του  2010 ο Τυνήσιος οπωροπώλης Μοχάμεντ Μπουαζίζι  αυτοπυρπολούνταν, δεν μπορούσε βέβαια να φανταστεί ότι με αυτή την πράξη του θα προκαλούσε την πτώση του – φιλοδυτικού – καθεστώτος της Τυνησίας. Ούτε ότι θα άναβε την φωτιά της Αραβικής Άνοιξης σε όλες σχεδόν τις αραβικές χώρες, ακόμη και στην υπερσυντηρητική φιλοαμερικανική Σαουδική Αραβία.
    Αποτελεί αθλιότητα ο ισχυρισμός ότι η Αραβική Άνοιξη ήταν δημιούργημα της Δύσης ή ακόμη χειρότερα των μυστικών υπηρεσιών. Η Δύση και οι μυστικές υπηρεσίες της , αλλά και ο υπόλοιπος κόσμος αιφνιδιάστηκαν απολύτως από την Αραβική Άνοιξη!  Αυτή η  Άνοιξη ξεκίνησε από τους μορφωμένους Άραβες νέους και αγκαλιάστηκε από μεγάλα τμήματα του πληθυσμού κάθε χώρας. Τι ζητούσαν: Δικαιώματα και Ελευθερίες,  αυτά που στη Δύση θεωρούνται στοιχειώδη.Πολλές φορές μια «δυτικού» τύπου υπεροψία πλανάται στον αέρα απέναντι στον «υπανάπτυκτο» Άραβα. Κι όμως κόντρα σε αυτά τα στερεότυπα , οι Άραβες ήταν έτοιμοι να απαιτήσουν :  ΚΑΙ δικαιώματα ΚΑΙ ελευθερίες.
     Τα καθεστώτα της περιοχής, φιλοδυτικά και μη, προσπάθησαν να  καταστείλουν την Αραβική Άνοιξη. Η Δύση συνήθως θεατής και όπου παρενέβη (Λιβύη) το έκανε με καταστροφικό τρόπο.
    Συχνά ξεστράτισε η Αραβική Άνοιξη. Αλλά η ανθρώπινη Ιστορία έχει πλήθος τέτοιων παραδειγμάτων. Ας μην είμαστε τόσο αυστηροί με τους Άραβες:  Η Γαλλική Επανάσταση κατέληξε στον Ναπολέοντα και τα προτάγματα της έγιναν πραγματικότητα (?) μετά από μερικούς αιώνες. Η Ρωσική επανάσταση πριν περάσουν 4 χρόνια (1921) κατέληξε στη σφαγή της Κρονστάνδης.
    Ας μην είμαστε τόσο βιαστικοί με τους Άραβες…Χωρίς μάλιστα να τους δώσουμε καμμιά εξωτερική βοήθεια: Οι καιροί ,πού 60.000  Ευρωπαίοι νέοι πύκνωναν τις τάξεις των Διεθνών Ταξιαρχιών το 1936 ,για να συμμετάσχουν στην Επανάσταση κατά του Φράνκο στην Ισπανία, φαίνεται ότι έχουν περάσει ανεπιστρεπτί.
                                                                      Και τώρα τι ?
     Τώρα λοιπόν που είναι τόσο μακριά οι Διεθνείς Ταξιαρχίες , καλή – και γρήγορη -λύση δεν φαίνεται να υπάρχει. Καθήκον μας όμως είναι να είμαστε διαρκώς αλληλέγγυοι στους πρόσφυγες, Ο καθένας από μας στην χώρα του, ο καθένας από μας στον τόπο που ζει. Με όλους τους τρόπους: υπερασπιζόμενοι τους πρόσφυγες όταν διώκονται, στηρίζοντας τους αγώνες τους σε κάθε κέντρο «κράτησης»  ή απέλασης, σε κάθε προσφυγικό καταυλισμό, συγκεντρώνοντας τα αγαθά που τους είναι απαραίτητα, φροντίζοντας  για την φιλοξενία τους, όπου το επίσημο κράτος ολιγωρεί.
   Και βέβαια πρέπει να είμαστε στους δρόμους απαιτώντας από τις κυβερνήσεις να σταματήσουν τον πόλεμο στη Συρία. Δεν υπάρχει λύση στο προσφυγικό , αν δεν σταματήσει ο Άσαντ να βομβαρδίζει τις πόλεις της Συρίας. Η ρωσική κυβέρνηση μπορεί και πρέπει να τον σταματήσει. Δεν υπάρχει λύση αν δεν ξεδοντιαστεί ο ISIS. Οι Αμερικανοί και οι φίλοι τους οι Σαουδάραβες μπορούν και πρέπει να τον σταματήσουν. Μέχρι τότε καθήκον όλων μας είναι να πιέζουμε. Καθήκον όλων μας είναι να είμαστε ΠΑΡΟΝΤΕΣ.
                                                  Καραίσκος Θανάσης
                                   Εκπαιδευτικός 2ου Λυκείου Ζακύνθου

 

Advertisements

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Αρέσει σε %d bloggers: