«Στην αφετηρία…» αναλυση για το αποτέλεσμα των πρόσφατων εκλογών


του Παυλου Κλαυδιανού

SYRIZA Υπερίσχυσε ο ΣΥΡΙΖΑ έναντι κατ’ αρχάς μιας ισχυρής δεξιάς αντιπολίτευσης και επιλέχθηκε από μεγάλο μέρος των υποτελών τάξεων και μεγάλο μέρος του αριστερού κόσμου με καθαρή άποψη για τα διακυβεύματα της επόμενης περιόδου και σαφή προτίμηση ως προς το ποια πολιτική δύναμη θέλει να τα διαχειρισθεί.

Ο ΣΥΡΙΖΑ την προηγούμενη Κυριακή έκανε το πρώτο σημαντικό βήμα μιας δύσκολης και τραχιάς διαδρομής. Τώρα, υπάρχει σαφής αφετηρία, υπάρχει βάση εκκίνησης για να στηρίξει το σχέδιό του. Επρόκειτο για ένα πολιτικά σοφό εκλογικό αποτέλεσμα, διότι δεν του εξασφάλιζε απλώς τη νίκη, επιπλέον, τον προφύλασσε από τις περιπέτειες μιας κυβέρνησης μειοψηφίας ή μιας κυβέρνησης με δυνάμεις που έχουν προγράμματα ασύμβατα με του ΣΥΡΙΖΑ. Η κυβέρνηση μαζί με τους ΑΝΕΛ και τους Οικολόγους – Πράσινους ήταν λύση οικεία.

Θα ήταν, όμως, πρόχειρη και ελλιπής η ανάλυση που θα επιχειρούσε κάποιος περιοριζόμενος μόνο στο αποτέλεσμα, στο «ποιος νίκησε ποιος κέρδισε». Κάτι βαθύτερο καταγράφηκε σ’ αυτή την αναμέτρηση. Η προτίμηση, έστω με κριτική ή και επικριτική ακόμα διάθεση, του ΣΥΡΙΖΑ έχει τις ρίζες της στο αγωνιστικό παρελθόν όχι μόνο το δικό του, αλλά της ιστορικής αριστεράς. Υπερίσχυσε ο ΣΥΡΙΖΑ έναντι κατ’ αρχάς μιας ισχυρής δεξιάς αντιπολίτευσης και επιλέχθηκε από μεγάλο μέρος των υποτελών τάξεων και μεγάλο μέρος του αριστερού κόσμου με καθαρή άποψη για τα διακυβεύματα της επόμενης περιόδου και σαφή προτίμηση ως προς το ποια πολιτική δύναμη θέλει να τα διαχειρισθεί.

Τρίτη κατά σειρά εκλογική υπερίσχυση

Ούτε τα λάθη, ούτε οι άστοχες επιλογές δεν εμπόδισαν τους πολίτες να κρίνουν με πολιτική ψυχραιμία και ταξική φρόνηση. Πολιτικοί επιστήμονες και ιστορικοί θα αναζητήσουν επισταμένως ερμηνείες για την ικανότητα της ελληνικής κοινωνίας να καταγράψει την τρίτη κατά σειρά λαϊκή νίκη: τη νίκη της 25ης Ιανουαρίου, τη νίκη του δημοψηφίσματος υπέρ του «όχι» και τη νίκη τώρα της 20ης Σεπτέμβρη.

Θα υποχρεωθούν να ανατρέξουν στην αφετηρία, στο κίνημα των πλατειών και να παραδεχθούν ότι τότε συνέβη μια χειραφέτηση των λαϊκών τάξεων, που διαρκεί ακόμη και παράγει πολιτικά αποτελέσματα. Ο Αλέξης Παπαχελάς θα πει το ίδιο πράγμα, αλλά με άλλα λόγια, στην «Καθημερινή» την περασμένη Τετάρτη: «Η αρχή της κρίσης και το επεισόδιο των «αγανακτισμένων» προκάλεσαν ένα βαθύ ρήγμα εμπιστοσύνης ανάμεσα σε πολλούς Έλληνες και τους εκπροσώπους των θεσμών της χώρας. Κάθε χώρα χρειάζεται τους ταγούς της».

Διαρκή αξιολόγηση της κυβέρνησης

Σημειώσαμε προηγουμένως ότι υπάρχει πλέον μια καθαρή αφετηρία για την κυβέρνηση. Όμως αυτό δεν σημαίνει ότι έχει ταυτόχρονα εξασφαλίσει και ένα σταθερό έδαφος. Αυτό, σε ό,τι αφορά το ΣΥΡΙΖΑ που είναι και ο κορμός της κυβέρνησης, εξαρτάται από το πώς θα εργαστεί το αμέσως επόμενο διάστημα σε τρεις, τουλάχιστον, τομείς. Στο περιεχόμενο της πολιτικής της κυβέρνησης, στην ευρωπαϊκή του πολιτική, στην ανασυγκρότηση του κόμματος και το πώς θα λειτουργεί μέσα στα κινήματα.

Έχουμε αναφερθεί πολλές φορές στην ανάγκη υλοποίησης ενός προγράμματος παρεμβάσεων, που θα στρέψει προς τη δική μας πλευρά τα σοβαρά ανοιχτά θέματα της συμφωνίας. Επίσης έχουμε σημειώσει την ανάγκη συγκρότησης ενός προγράμματος παρεμβάσεων, που θα υλοποιούν τον μετασχηματισμό της ελληνικής οικονομίας και κοινωνίας. Ένα ευρύ, επίσης, πρόγραμμα περιφερειακών, κλαδικών ή θεματικών παρεμβάσεων είναι απαραίτητο. Και τελευταίο, αλλά πολύ σημαντικό, πρέπει να υπάρξουν τοπικά προγράμματα «μικρών» παρεμβάσεων που θα σχετίζονται ευθέως με τα λαϊκά μικρά προβλήματα. Στα τέσσερα χρόνια κυβέρνησης, παρά τους περιορισμούς των μνημονίων μπορεί να συντελεστεί ή να εκκινήσει τεράστιο έργο.

Αργοπορίες που βαραίνουν

Βαραίνουν, ωστόσο, οι αργοπορίες των πρώτων επτά μηνών, όπως και η πολύ λειψή προγραμματική προετοιμασία μετά το 2012. Αυτό έχει σαν αποτέλεσμα μέτρα εισπρακτικά που επιβάλλονται από τη συμφωνία να γίνονται ακόμη πιο επώδυνα πολιτικά. Να μην εντάσσονται, δηλαδή, σε ένα σχέδιο σαφές που θα πείθει ότι όντως θα υλοποιήσουμε την υπόσχεση αναδιανομής των βαρών κ.τ.λ. Θα ήταν εντελώς διαφορετικό, για παράδειγμα, το πολιτικό κόστος από τη μη κατάργηση του ΕΝΦΙΑ, αν η κυβέρνηση είχε έτοιμη και κοινοποιημένη τη δική της πρόταση για ένα φόρο περιουσίας κοινωνικά δίκαιο, που θα αποδίδει ταυτόχρονα και έσοδα. Ακόμη καλύτερα θα ήταν τα πράγματα, ως προς το πώς γίνονται κατανοητοί οι υπόλοιποι φορολογικοί μνημονιακοί καταναγκασμοί, αν συνολικά ήταν γνωστή η μεταρρύθμιση του φορολογικού συστήματος που σκεφτόμαστε, αλλά πολύ συγκεκριμένα, όχι με γενικόλογες διατυπώσεις.

Έξω πάμε καλύτερα;

Η ευρωπαϊκή πολιτική της κυβέρνησης ή σωστότερα η αναζήτηση συμμαχιών εν όψει της σκληρής διαπραγμάτευσης που θα ακολουθήσει, όχι μόνο για το χρέος, τη μετανάστευση, την ανάπτυξη, αλλά και για άλλα θέματα, είναι επίσης ένα σοβαρό ζήτημα. Μπορεί χρονικά να μην ευνοήθηκε η ελληνική διαπραγμάτευση, με την έννοια ότι οι συσχετισμοί ήταν πολύ πιο δυσμενείς στην αρχή του χρόνου, ωστόσο οι μικρές ρωγμές στο καθεστώς της λιτότητας και στη γερμανική ηγεμονία, που άνοιξαν και με την πίεση της ελληνικής πλευράς μπορεί να διευρυνθούν.

Το τελευταίο ταξίδι του πρωθυπουργού στις Βρυξέλλες, το πρώτο μετά τη νίκη του ΣΥΡΙΖΑ που μάλλον εξέπληξε και δυσαρέστησε την νεοφιλελεύθερη ελίτ της ευρωζώνης αποκάλυψε δυνατότητες. Μικρές ίσως προς το παρόν, όμως ωριμάζει μια γενικότερη αμφισβήτηση της νεοφιλελεύθερης πολιτικής, που διαπερνά πλέον τους Πράσινους και διχάζει τους σοσιαλδημοκράτες.

Το ταξίδι του Αλέξη Τσίπρα στις ΗΠΑ και η συνάντηση με επίσημους παράγοντες εκεί, μάλλον και με τον πρόεδρο Ομπάμα, συμπληρώνει αυτή την εικόνα. Ούτε η Ελλάδα, αλλά ούτε και η ελληνική κυβέρνηση μπορεί να περιθωριοποιηθούν ή να συνεχίσουν να εκβιάζονται με τον γνωστό ως τώρα βάναυσο τρόπο. Όλο αυτό το κλίμα το εξέφρασε πολύ καλά ο πρόεδρος της Κοινοβουλευτικής Ομάδας του Die Linke Γκρέγκορ Γκίζι στην «Εφημερίδα των Συντακτών» λέγοντας το εξής: όταν κλήθηκε να σχολιάσει τα αποτελέσματα των εκλογών: «Αισθάνομαι πιο αισιόδοξος έπειτα απ’ αυτό το αποτέλεσμα σε ό,τι αφορά την Ευρώπη».

Ευνοϊκό για τον ΣΥΡΙΖΑ εσωτερικό πολιτικό τοπίο

Με μια ματιά στην αντιπολίτευση στο εσωτερικό βγάζει κανείς το συμπέρασμα ότι δεν συναντά αξιόμαχα, προς το παρόν, κόμματα, που να μπορούν να αντιπολιτευτούν την κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ – ΑΝΕΛ – Οικολόγων. Στο χώρο του κέντρου έχουν εμπλακεί σε έναν απίθανο εμφύλιο (μεταξύ ΠΑΣΟΚ – ΔΗΜΑΡ και Ποτάμι) με άγνωστα αποτελέσματα. Ασφαλώς, υπάρχουν αιτίες και υπαρκτές διαφορές, αλλά, εν τέλει, διαμορφώνουν κλίμα αφερεγγυότητας. Το ΚΚΕ θα κάνει τη γνώριμη αντιπολίτευσή του η οποία όμως επτά μήνες δεν απέδωσε απολύτως τίποτε και αυτό φάνηκε στις εκλογές. Η ΛΑ.Ε έχει ακόμα δρόμο, βεβαίως, για να κατασταλάξει στο είδος της πολεμικής που θα υιοθετήσει, αλλά, παραδόξως, με τις αλόγιστες συμμαχίες παραγόντων, απέκτησε μια ανομοιογένεια η οποία μπορεί να αποδειχθεί καταλυτική. Η ΑΝΤΑΡΣΥΑ έχει τη δική της πείρα και της εξασφαλίζει ένα χώρο δράσης ο οποίος όμως δεν είναι απειλητικός για τον ΣΥΡΙΖΑ.

Η ΝΔ προς στιγμήν, πριν τις εκλογές, έμοιαζε να ξεφεύγει από την τύχη του ΠΑΣΟΚ και να μετατρέπεται σε μια απειλητική αξιωματική αντιπολίτευση. Αυτό δεν έχει λήξει ως δυνατότητα βεβαίως, διότι, εκτός των άλλων είναι ένα ιστορικό κόμμα που το έχει ανάγκη η αστική τάξη της χώρας. Όμως δεν είναι καθόλου απίθανο να υποστεί σοβαρό τραυματισμό στην πορεία προς το συνέδριο και την ανάδειξη ηγεσίας. Και αυτό δεν είναι κάτι απλό για μια παράταξη που έχει ήδη υποστεί διάσπαση και έχει δει οπαδούς της να πηγαίνουν και στ’ αριστερά. Οι φιλοδοξίες όσων διεκδικούν την ηγεσία είναι πολύ μεγάλες, «αλλά οι δελφίνοι απλώς δεν είναι “νέοι”, είναι άτομα παλαιάς κοπής, κυριάρχησαν στα ΜΜΕ επί σειρά ετών, αναπαράγουν απλώς τον εαυτό τους. Η σπουδή τους υπάρχει κίνδυνος να οδηγήσει σε ανεπανόρθωτη διάσπαση της ΝΔ. Μπορούσαν να περιμένουν λίγους μήνες». Αυτά τα απαισιόδοξα τα υποστηρίζει ο Κ. Ιορδανίδης της «Καθημερινής» της Πέμπτης και όχι ένας αριστερός αναλυτής.

Πηγή: Εφημερίδα Εποχή

Advertisements
Comments
One Response to “«Στην αφετηρία…» αναλυση για το αποτέλεσμα των πρόσφατων εκλογών”
  1. Ο/Η Διονυσια Ποταμιτου λέει:

    ………. ακατασχετη και περιττη κομματολογια για να δικαιολογηθει το αληθωρισμα της Αριστερας προς το καπιταλισμο και το κλεισιμο του ματιου της στις κοινωνικες ελιτ…δνε αποτελει δικαιωση του αγωνα των αριστερων αλλα ξεπουλημα του στις επιταγες μια κυβερνητικης διαχειρισης συνετης  απενατι στις αναγκες του κεφαλαιου και συμμορφωμενης με αυτο …. ….κι ολα αυτα τη στιγμη που ο αριστερος αντιλογος εχει εκτοπιστει απο την Βουλη .. και μονο  φασιστικος εχει απομεινει ….η εποχη που ο Συριζα εκανε επερωτησεις για τα κρισιμα πορβληματα του τοπου , εβγαζε σκανδαλα στην φορα ,, εκανε καταγγελιες χμμ εχει παρελθει δραματικα … μεσα σ ε δυο εκλογικες νυχτες η αριστερα απονευρωθηκε  κια βουβαθηκε …αυτο ειναι ενα δραματικο αποτελεσμα καθως πλεον στην βουη δν υπαρχει αριστερος αντιλογος …παρα μονο αυτος ο σικε πεπαλαιωμνεος του αλλου αξονα της αποικιοκραιας του ρωσικου αξονα  που εκπροωσειται απο το ΚΚΕ  το ειδαμε κι αυτο ……τον  Τσιπρα τον ηγετη της αληθωρης αριστερας να συνομιλει τετ α τετ με τον Κλιντον ,, χμμ μμ τον ηρωα της «»πιπας» στο σκανδαλο Μονικα -gate ,,,το θυμαστε ???

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s