Αριστερό σήμερα είναι ό,τι μας ενώνει για να ανατραπεί η μνημονιακή κυβέρνηση


αρθρο του Βαγγέλη Βανταράκη* στην εφημερίδα Αυγή

4993_316195451825517_1869002832_n Η σημερινή πολιτική και κοινωνική κατάσταση στη χώρα μας έχει χαρακτηριστικά αποσύνθεσης του κοινωνικού ιστού με ραγδαία αύξηση της φτωχοποίησης των μεγαλύτερων τμημάτων των μικρομεσαίων και της ζητιανοποίησης όλων των ήδη φτωχών συμπολιτών μας.
Είναι πολιτικά επιβαλλόμενο, για την αποτελεσματικότητα της τελικής έκβασης σε αυτό τον πόλεμο μεταξύ πλουσίων και φτωχών, ο ΣΥΡΙΖΑ να δημιουργήσει συμμαχίες στο πολιτικό και κοινωνικό πεδίο ώστε να θέσει στην ηγεμονική θέση την ίδια την κοινωνία
Στα τελευταία τέσσερα χρόνια, απέναντι στην επίθεση, κυρίως, του χρηματοπιστωτικού κεφαλαίου απέναντι στον κόσμο της εργασίας και την κήρυξη ενός ασύμμετρου πολέμου με θύματα, κυρίως τους εργαζομένους, δημιουργήθηκαν αντιστάσεις, αλλά όχι αναγκαίες σε μαζικότητα, διάρκεια και αγωνιστικότητα ώστε να είναι και νικηφόρες. Αυτές οι αντιστάσεις αντιμετωπίστηκαν από τις καθεστωτικές δυνάμεις των μνημονιακών κυβερνήσεων με αυταρχική βία.
Η πολιτική των μνημονιακών κυβερνήσεων ήταν και είναι ότι η τροϊκανή ευταξία θα πρέπει να επιβληθεί πάση θυσία ώστε στη χώρα να προχωρήσει η πολιτική της υποτίμησης της εργασίας και των αξιών ακινήτων.
Αρχές του 2014 και η ελληνική κοινωνία πορεύεται μέσα σε μια γενικευμένη αντίφαση ανάμεσα στην εφιαλτική καθημερινότητα, στην οργή απέναντι στους μνημονιακούς γκάνγκστερς, στον φόβο για το αύριο, σε αντιδράσεις μικρής εμβέλειας και προοπτικής και ταυτόχρονα στην αναμονή καταδίκης αυτής της πολιτικής μέσα από τις επερχόμενες εκλογικές διαδικασίες κυρίως των ευρωεκλογών, αλλά και των επόμενων βουλευτικών εκλογών.
Η ελπίδα που υπάρχει στους φτωχούς και μικρομεσαίους της κοινωνίας βρίσκει πολιτική ενσάρκωση στον ΣΥΡΙΖΑ, ο οποίος τους εμπνέει ότι θα μπορέσει, όχι να διαχειριστεί τη βαναυσότητα των μνημονιακών ερειπίων της χώρας, αλλά ότι θα μπορέσει να σταματήσει τον κατήφορο στη χώρα μας και ταυτόχρονα να ξεκινήσει την εναρκτήρια ευρωπαϊκή μάχη των κοινωνικά αποκλεισμένων απέναντι στο νεοφιλελεύθερο χρηματοπιστωτικό σύστημα.
Σε αυτή την κοινή μάχη για το ταξικό αυτονόητο, δηλαδή τη διάσωση των κοινωνικών αδύναμων, δεν μπορεί ο ΣΥΡΙΖΑ να αποτελέσει ούτε τον μοναδικό ιδιοκτήτη ούτε να επιδείξει μεγαλοϊδεατισμό.
Είναι πολιτικά επιβαλλόμενο, για την αποτελεσματικότητα της τελικής έκβασης σε αυτό τον πόλεμο μεταξύ πλουσίων και φτωχών, ο ΣΥΡΙΖΑ να δημιουργήσει συμμαχίες στο πολιτικό και κοινωνικό πεδίο ώστε να θέσει στην ηγεμονική θέση την ίδια την κοινωνία και όχι να υπάρξει υποκατάστατο αυτής από μια πρωτοπορία λενινιστικού τύπου, έστω και αν είναι καλών προθέσεων.
Οι συμμαχίες, κυρίως, στο πολιτικό επίπεδο δημιουργούνται παίρνοντας υπ’ όψη, μεταξύ άλλων: 1) την πολιτική, κοινωνική, οικονομική και πολιτιστική κατάσταση που διανύει ο τόπος, 2) τη δυναμική των υποτελών τάξεων και στρωμάτων για σύγκρουση, 3) την οργανωτική επάρκεια των αντιστασιακών οργανωμένων πολιτικών, κοινωνικών, συνδικαλιστικών και μαζικών φορέων, 4) τη βούληση της κοινωνικής πλειοψηφίας για αλλαγή των υπαρχουσών δομών και εν γένει της ζωής της, 5) τον ευρωπαϊκό και διεθνή καταμερισμό εργασίας καθώς και την αλληλέγγυα στάση των κοινωνιών τους προς τη χώρα.
Με βάση τα προαναφερόμενα, οι συμμαχίες που θα πρέπει να αναπτυχθούν στην ελληνική κοινωνία είναι επιτακτικής αναγκαιότητας να είναι πολύμορφες και συγκλίνουσες, χωρίς στενά ιδεολογικά πρόσημα, προκειμένου να σπάσει το κοινωνικό απόστημα που δημιουργεί το σχέδιο ανάπτυξης του διεθνούς νεοφιλελευθερισμού στη χώρα μας. Με τις υπάρχουσες συνθήκες, θα πρέπει ο ΣΥΡΙΖΑ να σταθμίσει άμεσα και να πάρει αποφάσεις που θα αφορούν τις συμμαχίες για την ανατροπή.
Στους συμμάχους του ΣΥΡΙΖΑ δεν μπορεί να επιβληθούν ούτε δηλώσεις μετανοίας για τις πρότερες ή και σημερινές ιδεολογικές τους θέσεις ούτε να περάσουν από ιερά εξέταση για τα ιστορικά πεπραγμένα τους ούτε να δώσουν διαπιστευτήρια ταύτισης σε όλες τις επιμέρους πολιτικές προτάσεις του ΣΥΡΙΖΑ. Σε αυτούς που θα ενταχθούν σε αυτή τη ριζοσπαστική αλλαγή για την χώρα, θα πρέπει να υπάρχει σεβασμός στην ιδιαιτερότητα τους και ισοτιμία στις απόψεις τους.
Όταν βάζεις ως πολιτικό διακύβευμα την ανατροπή των Μνημονίων, την πολιτική ευρωπαϊκής λύσης στο χρέος με διαγραφή του μεγαλύτερου μέρους του και την παραγωγική ανασυγκρότηση για όφελος των μη προνομιούχων, έχεις δημιουργήσει τη πρώτη εκρηκτική ύλη αντίστασης απέναντι στον επελαύνοντα νεοφιλελευθερισμό. Όποιος δέχεται αυτή τη παραδοχή ως κοινή αφετηρία αγώνων, ανεξάρτητα της πρώην πολιτικής στέγασής του και των πολιτικο-ιδεολογικών αναφορών του, θα πρέπει να είναι συνεργός σε αυτή την ανατροπή.
Η ανατροπή αυτή είναι που θα λειτουργήσει ως οξυγόνο για την άμεση ανακούφιση των αδύνατων, θα μεταγγίσει δυναμική στις συλλογικές διαδικασίες, θα αποϊδεολογικοποιήσει τον μονόδρομο της ιδιώτευσης και των ιδιωτικοποιήσεων, θα ανοίξει το παιχνίδι για μεγαλύτερες ανατροπές στον ελληνικό και ευρωπαϊκό χώρο.
Ο ΣΥΡΙΖΑ έχει αποδείξει ότι αποτελεί ουσιαστικό εγχείρημα συμμαχίας και συνεργασιών εντός των αριστερών οργανώσεων, κομμάτων και κινήσεων. Σήμερα όμως αυτό από μόνο του δεν αρκεί, ακόμη και αν η επόμενη εκλογική διαδικασία δώσει αυτοδυναμία στον ΣΥΡΙΖΑ. Η συνεισφορά από ανθρώπους που επιθυμούν να συμβάλουν στο εγχείρημα της ανατροπής χωρίς κομματικές εντάξεις, με επιφυλάξεις, με ενστάσεις, ακόμη και με μεγάλες διαφωνίες, θα πρέπει όχι μόνο να μην αναστέλλεται, αλλά θα πρέπει να γίνεται με μεγάλη δεκτικότητα και ενθάρρυνση.
Το κρίσιμο μεσοδιάστημα μέχρι τις βουλευτικές εκλογές, με ενδιάμεσο σταθμό τις ευρωεκλογές, θα αποτελέσει βασικό κρίκο στη δημιουργία προϋποθέσεων για την μεγάλη ανατροπή. Αν ο ΣΥΡΙΖΑ μείνει αγκυλωμένος σε ιδεολογικές καθαρότητες και αγκυλώσεις, αν σταθμίσει τον κοινωνικό ορίζοντα με φοβικές αντιλήψεις μετεμφυλιακής στενότητας, αν προκρίνει ως επιθεωρητής και ελεγκτής αριστερών ιδεοληψιών τα προσεγγίζοντα πρόσωπα, τότε ακόμη και η εκλογική ανατροπή να γίνει, δεν θα μπορέσει να κάνει την ανατροπή στο κοινωνικό πεδίο και όποιες αλλαγές γίνουν στο πολιτικο-οικονομικό πεδίο θα αποτύχουν.
Η μεγάλη ριζοσπαστικοποίηση του ΣΥΡΙΖΑ στο επίπεδο των συμμαχιών κρίνει και τη ριζοσπαστικοποίηση της ελληνικής κοινωνίας. Αυτή μεταφράζεται με τη συμμετοχή πολλών και διαφορετικών κατευθύνσεων ανθρώπων στην ανατροπή των σχεδίων του νεοφιλελευθερισμού. Εδώ και σε συμπιεσμένο χρόνο θα κριθούν πολλά όχι για την ύπαρξη της αριστεράς (όσο υπάρχουν καταπιεσμένοι, αυτοί θα είναι η μήτρα της αριστεράς) αλλά για την αλλαγή πλεύσης για την χώρα και την πλειοψηφία της κοινωνίας.

*Ο Βαγγέλης Βανταράκης είναι επικοινωνιολόγος – οικονομολόγος, συνεργάτης του βουλευτή ΣΥΡΙΖΑ Ζακύνθου Σταύρου Κοντονή

Advertisements

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s