ΣΧΕΔΙΟ ΘΕΣΕΩΝ ΓΙΑ ΤΟΝ ΤΟΥΡΙΣΜΟ: Η ΣΥΜΒΟΛΗ ΤΟΥ ΤΜΗΜΑΤΟΣ ΤΟΥΡΙΣΜΟΥ ΣΤΗ ΔΙΑΜΟΡΦΩΣΗ ΤΟΥ ΠΡΟΓΡΑΜΜΑΤΟΣ ΤΟΥ ΣΥΡΙΖΑ


aaa syriza_3 Το κείμενο που ακολουθεί είναι το αποτέλεσμα των επεξεργασιών που έγιναν στους αντίστοιχους τομείς του τμήματος Τουρισμού και βασίζονται σε κείμενα του ΣΥΡΙΖΑ-ΕΚΜ στην προεκλογική περίοδο, σε κείμενα εργασίας υποομάδων, σε προτάσεις κ.λπ. .Σίγουρα δεν αποτελούν τις τελικές θέσεις του ΣΥΡΙΖΑ-ΕΚΜ, αλλά είναι μια πρόταση για τον αναγκαίο διάλογο που πρέπει να ακολουθήσει στις οργανώσεις και τα όργανα αλλά και στην κοινωνία.

Αναμένουμε παρατηρήσεις, προτάσεις, αλλά και διαθεσιμότητες.
e-mail επικοινωνίας: syrizatourismos@gmail.com

Ο τουρισμός αποτελεί μια σύνθετη κοινωνική και οικονομική δραστηριότητα. Παρά το ότι οι ρίζες του εντοπίζονται σε πρώιμες τάσεις της ανθρώπινης συμπεριφοράς, αποτελεί αναμφίβολα ένα νεωτερικό φαινόμενο, το οποίο διαφοροποιείται από τα εξερευνητικά ταξίδια του παρελθόντος και λαμβάνει τα χαρακτηριστικά που αναγνωρίζουμε σε συνθήκες καπιταλισμού. Με αυτή την έννοια ο τουρισμός εντάσσεται στα πλαίσια του καπιταλιστικού τρόπου οργάνωσης της οικονομίας, της παραγωγής και της εργασίας και μέσα σε αυτό το πλαίσιο, οφείλουμε να τον εξετάσουμε.
Στις σύγχρονες κοινωνίες, ο τουρισμός αποτελεί αναπόσπαστο κομμάτι του ελεύθερου χρόνου• χωρίς την αναγνώριση της έννοιας του ελεύθερου χρόνου κάθε συζήτηση για τον τουρισμό καταλήγει άτοπη και αντίστοιχα κάθε συζήτηση για τον ελεύθερο χρόνο είναι άσκοπη χωρίς την οριοθέτηση του χρόνου εργασίας. Τουρισμός και εργασία είναι έννοιες άρρηκτα συνδεδεμένες σήμερα και συνεπώς κάθε συζήτηση για το μοντέλο τουρισμού πρέπει να λαμβάνει πρωτίστως υπ’ όψιν το μοντέλο εργασίας και παραγωγής.
Με βάση τα παραπάνω, η αναγνώριση του ελεύθερου χρόνου και των διακοπών πρέπει να προστατεύεται πρωτίστως ως αναφαίρετο δικαίωμα κάθε εργαζόμενου, με στόχο τη συντήρηση της εργατικής δύναμης, τη διατήρηση της παραγωγικότητας της εργατικής δύναμης σε υψηλά επίπεδα και τη δημιουργική «διαφυγή» από την καθημερινότητα. Η ιστορική εξέλιξη του τουρισμού, αλλά και η σημερινή θεσμική πραγματικότητα σε εθνικό και διεθνές επίπεδο, οφείλει να υπενθυμίζει σε κάθε περίπτωση πως όχι μόνο η εργασία, αλλά και οι διακοπές αποτελούν ένα πολιτικά κατοχυρωμένο δικαίωμα. Η παρεμπόδιση ή παράκαμψη αυτού του δικαιώματος συνιστά παράβαση των συλλογικών κατακτήσεων των εργατικών και κοινωνικών αγώνων του 19ου και 20ου αιώνα.
Όπως έχει διαπιστωθεί από τη συντριπτική πλειοψηφία των επιστημόνων και ερευνητών που ασχολήθηκαν με την τουριστική δραστηριότητα, ο τουρισμός μεταπολεμικά έχει γνωρίσει αλματώδη ανάπτυξη και έχει πλέον ξεκάθαρα πάψει να θεωρείται προνόμιο των «λίγων», όπως συνέβαινε σε προηγούμενους αιώνες. Αυτή η ανάπτυξη συνδέεται και με την οικονομική και κοινωνική ευημερία που σημειώθηκε στο Δυτικό κόσμο κατά το δεύτερο μισό του προηγούμενου αιώνα.
Συνοπτικά, επομένως, η ανάπτυξη του τουρισμού με κοινωνική ανταποδοτικότητα μπορεί να εμφορείται μόνο μέσω της ανάπτυξης και επέκτασης του κοινωνικού κράτους.

Ταξιδιωτικές εισπράξεις και κίνηση 2005-2012

Ο ΤΟΥΡΙΣΜΟΣ ΣΕ ΣΥΝΘΗΚΕΣ ΜΝΗΜΟΝΙΟΥ
Η σημερινή κατάσταση αναδεικνύει ακριβώς αυτή την αναγκαιότητα. Η επίθεση που έχει εξαπολύσει το πλέγμα των πολιτικών και οικονομικών δυνάμεων που στηρίζουν το Μνημόνιο ενάντια στον κόσμο της εργασίας και στα συλλογικά κεκτημένα, αποτελεί ταυτόχρονα και επίθεση ενάντια στην ανάπτυξη του τουρισμού με όρους επωφελείς για την κοινωνία. Η δραματική επιδείνωση των όρων απασχόλησης για το σύνολο των παραγωγικών δυνάμεων της χώρας στερεί από το μεγαλύτερο μέρος της κοινωνίας το δικαίωμα των διακοπών και του ελεύθερου χρόνου: η εκτίναξη της ανεργίας, οι περικοπές σε μισθούς, συντάξεις και επιδόματα, η αύξηση και ελαστικοποίηση του χρόνου εργασίας, η μείωση του ελεύθερου χρόνου και του χρόνου διακοπών, ο περιορισμός της αγοραστικής δύναμης των χαμηλών στρωμάτων, η συρρίκνωση των συστημάτων δημόσιας υγείας και κοινωνικής ασφάλισης υπονομεύουν ευθέως το δικαίωμα στον τουρισμό για όλους και το μετατρέπουν σε «δικαίωμα υπό προϋποθέσεις». Ο εσωτερικός τουρισμός της χώρας, αντί να βασίζεται πάνω στο καθολικό δικαίωμα για το σύνολο του “εν δυνάμει” εργατικού δυναμικού μιας χώρας (άρα και τους άνεργους) μετατρέπεται, εκ νέου και σταδιακά, σε προνόμιο για λίγους.
Από την άλλη, η υποτίμηση της εργατικής δύναμης, σε συνδυασμό με τις εφαρμοζόμενες πολιτικές αναδιανομής του εισοδήματος προς όφελος του μεγάλου κεφαλαίου, στο πλαίσιο μιας προδήλως επονείδιστης, αντιλαϊκής, αντικοινωνικής και καθαρά εισπρακτικού χαρακτήρα φορολογικής πολιτικής, αποδεικνύεται καταδικαστική για χιλιάδες τουριστικές επιχειρήσεις, ιδιαίτερα μικρής κλίμακας, με συνέπεια ολόκληρες τοπικές κοινωνίες σε περιοχές υψηλού τουριστικού ενδιαφέροντος να οδηγούνται σε οικονομικό μαρασμό. Παράλληλα, η σταδιακή κατάρρευση του πρωτογενούς και δευτερογενούς τομέα στην Ελλάδα καθιστά εξαρτημένο το εγχώριο τουριστικό προϊόν τόσο από τα μονοπώλια όσο και από τις εισαγωγές. Με αυτόν τον τρόπο κάθε σχέδιο τουριστικής ανάπτυξης με επωφελή κοινωνικά χαρακτηριστικά τελεί υπό αίρεση όσο η χώρα δε μπαίνει σε μία λογική παραγωγικής ανασυγκρότησης με στόχο τη σχετική αυτάρκεια και κάλυψη των αναγκών της. Η τουριστική ανάπτυξη στην Ελλάδα πρέπει να αποφύγει πάση θυσία να αποτελέσει όχημα, όχι μόνο για τη δραστική υπερσυγκέντρωση κεφαλαίου, αλλά για την “τουριστικοποίηση” της οικονομίας και της παραγωγής• να δημιουργήσει τις συνθήκες, στις οποίες η Ελλάδα θα εξαρτά την σχετική παραγωγική της αυτάρκεια και την οικονομική της επιβίωση και θα αποκομίζει έσοδα και οφέλη σχεδόν αποκλειστικά από τον τουρισμό.
Τέλος, οι εφαρμοζόμενες πολιτικές έχουν εκχωρήσει ή παραλύσει τις όποιες υπάρχουσες υποδομές του κράτους: αερομεταφορές, ακτοπλοϊκά, οδικά και σιδηροδρομικά δίκτυα, πύλες εισόδου, πρόσβαση σε υπηρεσίες υγείας, παιδείας, πολιτισμού και αθλητισμού, παροχές ηλεκτρισμού, τηλεπικοινωνιών, ύδρευσης και αποχέτευσης, κ.λπ.. Με αυτή την έννοια είναι επιτακτική η ανάπτυξη και υλοποίηση υποδομών που, βάσει ενός συνεπούς και στοχευμένου προγράμματος, θα είναι σε θέση να καλύψουν κατ’ αρχάς τις ανάγκες της ελληνικής κοινωνίας, οικονομίας και παραγωγής και στη συνέχεια να στηρίξουν μια νέα στρατηγική για τον τουρισμό.
Επομένως, για την Αριστερά, μια νέα εναλλακτική πρόταση στον τουρισμό, τόσο τον εισερχόμενο, όσο και τον εσωτερικό, εξαρτάται από το σχεδιασμό και την υλοποίηση ενός νέου μοντέλου παραγωγής και εργασίας και στηρίζεται σε νέες υποδομές και ανωδομές, με στόχο την κοινωνική ανταποδοτικότητα.
Το πως θα το επιτύχουμε είναι αυτό που εξετάζουμε στη συνέχεια.

Διαβάστε αναλυτικά την πρόταση:

ΘΕΣΕΙΣ_ΤΜ_ΤΟΥΡΙΣΜΟΥ_final

Advertisements

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s